Α ν ώ γ ε ι α   Κ ρ ή τ η ς

Το μουσείο του Αλκιβιάδη Σκουλά
Τα "μαργαριτάρι" του χωριού  Ανωγείας είναι ένα μικρό ιδιωτικό μουσείο, στο οποίο εκτίθενται τα καλύτερα έργα του ζωγράφου και γλύπτη Αλκιβιάδη Σκουλά. Σε προχωρημένη ηλικία ξεκίνησε να ζωγραφίσει τα απομνημονεύματά του. Με απλή κατανοητή τεχνοτροπία οι πίνακές του "μιλούν" για το τέλος της Τουρκοκρατίας, για καθημερινά θέματα και για την επίπονη ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
		Οι ζωγραφιές και τα γλυπτά του Αλκιβιάδη Σκουλά έγιναν γνωστά σ΄ όλο τον κόσμο. Τα έργα του είναι η έκφραση ενός καθαρού προσγειωμένου μυαλού - δεν πρόκειται για μηνύματα, δεν σηκώνει επιδεικτικά το δάκτυλο - ο Σκουλάς απλώς ζωγράφισε τη ζωή του, αποτύπωσε την Κρητική Ιστορία, και δημιούργησε με τα γλυπτά του διαχρονικές μαρτυρίες.
Στο τέλος της ζωής του, έκτισε το λιτό μουσείο κυριολεκτικά γύρω από το καλλιτεχνικό του έργο. Το μουσείο διαθέτει μια ανοιχτή οικογενειακή ατμόσφαιρα, που επιτρέπει στον επισκέπτη μια πολύ προσωπική πρόσβαση στα εκθέματα. Ο επισκέπτης έχει την εντύπωση ότι ακούει τον Αλκιβιάδη να μιλάει - σε μια γλώσσα κατανοητή σε όλους.
		Σε μια βιτρίνα στην είσοδο εκτίθενται τα εργαλεία με τα οποία δημιουργήθηκαν τα ζωντανά καλλιτεχνικά έργα. Αρχικά ο Αλκιβιάδης Σκουλάς χρησιμοποίησε τα ίδια χρώματα, με τα οποία έβαφε και το σπίτι. Πολύ αργότερα ανακάλυψε τα "γνήσια" χρώματα των ζωγράφων. Επίσης μπορεί κανείς να θαυμάσει τα απλά εργαλεία με τα οποία επεξεργάστηκε την πέτρα και το ξύλο - πρόκειται για συνηθισμένα αντικείμενα που βρίσκει κανείς στα σπίτια ενός ορεινού χωριού της Κρήτης.
Μετά το θάνατο του πατέρα του ανέλαβε ο γιος του, ο Γεώργιος Σκουλάς, τη φροντίδα του μουσείου. Ο ίδιος είναι βοσκός και έχει την καλλιτεχνική φλέβα του πατέρα του. Μετά την ξενάγηση στο μουσείο, ευχαριστεί τους επισκέπτες του με τραγούδια, που συνοδεύει με τη λύρα του: μια συγκινητική χειρονομία κρητικής φιλοξενίας. Αισθάνεται κανείς την ιστορία που παρέμενε ζωντανή και την βαθύτερη έννοια της λέξης ο ξένος, που χρησιμοποιεί η ελληνική γλώσσα και για τον φιλοξενούμενο.
Η είσοδος του μουσείου είναι ελεύθερη, αλλά ο Γιώργος χαίρεται όταν οι επισκέπτες αφήνουν μικρές δωρεές, που του επιτρέπουν να διατηρεί το μουσείο.
Ο Αλκιβιάδης Σκουλάς
Συγγραφέας: Ingo H. Dietrich και Michael Dirksen Μετάφραση: Frank Althaus Φωτογράφος: Hermann Einemann και Matthias Konopka

Ήθελα να παντίχναμε με το Θεό οι δύο μας σ' ένα στενό πολλά πλατύ, να βάλλει το καημό μας

Ήλιε μου γιάντα βιάζεσαι γοργά να βασιλέψεις και μέν' αφήνεις σκοτεινά, και πας αλλού να φέξεις;

Ήθελα να' μαι κουζουλός, να μη καταλαβαίνω, να μη θωρώ και να γρικώ, χαμπάρι να μην παίρνω

Ω χρόνε που με ψάρινες, τη γνώμη μου δε' λλάζεις, γιατί στο πράμα π' αγαπώ ο νους κατασταλάζει

Τη κουζουλάδα ο κουζουλός παρηγοριά του έχει δεν τον ε νοιάζει αν ε βροντά, αν ε 'στράφτει κι αν ε βρέχει

Το μέτρο είναι άριστο, μα κάπου κάνει λάθος, για δε κατέχει να μετρά το πόνο εις το βάθος

Τραγούδια από τον Ψηλορείτη
304.mp3		305.mp3		312.mp3

View the guestbook		Sign the guestbook

Συστήστε την σελίδα αυτή σε φίλους

Συστάσεις:
The Internet Catalog of Crete Private property for sale Private property for sale Mountain Hotel Private property for sale